Leczenie bańkami ( terapia próżniowa )





Metoda ta używana jest już od czasów starożytnych. Pierwsze dokumenty świadczące o jej stosowaniu pochodzą z Mezopotamii z III w. p. n. e. W Grecji bańki były godłem wybitnych lekarzy. Dokładny opis baniek oraz ich działania podany został przez Hipokratesa. W późniejszym okresie znajdowały się one w powszechnym użyciu.

Jedną z odmian tej terapii były tak zwane bańki cięte, które przykładano na naciętą skórę, tak że krew była wsysana do bańki. Terapię próżniową stosuje się również w krajach Dalekiego Wschodu, łącząc ją tam często z akupunkturą. Współcześnie, każdy dobrze zaopatrzony gabinet refleksoterapii posiada w swoim wyposażeniu bańki.

Technika leczenia bańkami polega na wytworzeniu w ich wnętrzu podciśnienia wynoszącego najczęściej 0.2 atmosfery. Podciśnienie to wytwarza się przy użyciu tak zwanej metody gorącej, gdzie powietrze wewnątrz bańki jest rozrzedzane przez jego ogrzanie lub metody chłodnej, gdzie do wytworzenia podciśnienia używana jest gumowa gruszka połączona z bańką.


Po przyłożeniu bańki do danego punktu, skóra zostaje wciągnięta do jej wnętrza, a powstałe wybrzuszenie wynosi 1-3 cm.

Wytworzone podciśnienie wywiera działanie mechaniczne na skórę drażniąc zakończenia nerwowe- baro-, termoreceptory oraz receptory bólowe. Na skutek odruch skórno – trzewnego dochodzi do poprawy działania narządu wewnętrznego, związanego ze strefą skóry, na której postawiono bańki. Oprócz działania odruchowego zostają również uruchomione zjawiska immunologiczne, podobne do tych, jakie stwierdza się po autohemoterapii.

Obecnie w użyciu są bańki szklane i gumowe, a w Chinach także bambusowe. Jednorazowo stawia się od 6-12 baniek, a zabieg trwa od 15-25 minut.




Bańki stosujemy w ostrym zapaleniu oskrzeli, zapaleniu płuc, astmie oskrzelowej, ostrym zapaleniu korzonków, ostrych i podostrych bólach nerwowych, mięśniowych oraz nerwicach wegetatywnych.

Przeciwwskazaniem do stosowania jest okres ciąży, choroby uogólnione skóry. Nie można stosować baniek w okolicy serca, dużych naczyń, piersi oraz oczu, uszu, nosa i gardła.